20240227

 

20210528

 

20210212

 

20201227

 

20200328

 

Hoe oordeelt God over de zelfmoordterrorist?

Voorbeeld van belemmering zijnsontwikkeling.

In het katern 'Religie' van de Volkskrant van 5 april 2017 verscheen een artikel met als titel 'Hoe oordeelt God over de zelfmoord-terrorist?'

Een rabbijn, een bisschop en een imam geven antwoord op deze vraag.

Dit antwoord kan vanwege de auteursrechten niet hier gelezen worden, maar je kan het opvragen via information@nlbe.nl 

Ik heb de Volkskrant een reactie daarop gestuurd die je hieronder aantreft.
Dit artikel is voor publicatie geweigerd.

God oordeelt niet over de zelfmoordterrorist.

Een rabbijn, een bisschop en een imam gaven in het katern Religie het antwoord op de vraag: Hoe oordeelt God over de zelfmoord-terrorist?

Wat opviel is dat alle drie op het niveau blijven van de dualiteit tussen goed en kwaad en daarmee op het niveau van het (mogelijke) oordeel. Dat betekent dat ze geen idee hebben van de singulariteit als zijnde dat wat de dualiteit overstijgt. Want als ze dat zouden kennen en vooral ervaren dan zouden ze zeggen dat God niet oordeelt. Wat doet God dan wel?

Om daar inzicht in te krijgen dienen we te beseffen dat het universum bestaat uit het materie- en het geest-aspect. En dat wij als zijnde in ons lichaam en dus in de materie de gevangene zijn van het materie-aspect en daardoor afgescheiden zijn van het geest-aspect. Een aspect dat we over het algemeen aanduiden als God.

Wat God doet is niets anders dan ons te helpen de afgescheidenheid van hem op te heffen. Hij doet dat door ons precies op het goede moment en in de goede volgorde en of we het nu willen of niet te confronteren met onze afgescheidenheid. Dat houdt in dat hij ons confronteert met het materie-aspect in ons dat bestaat uit onze bewuste en onbewuste gevoelens en de in gedachten gevatte en dus kenbare wil daarvan.

Vanuit de gevangenschap van de dualistische materie worstelen we constant met goed en kwaad. Het worstelen met het kwaad houdt in dat we worstelen met onze gevoelens en vooral de onprettige/pijnlijke gevoelens. Die willen we immers niet en trachten we dan ook zo veel mogelijk te vermijden en te bestrijden. Echter daarmee luisteren we naar de in gedachten gevatte wil van deze gevoelens en houden we zo onze afgescheidenheid, beter bekend als ons ego, in stand. Dat betekent dat we voorbij gaan aan de hulp die God ons biedt om onze afgescheidenheid van hem op te heffen. Want zouden we die hulp accepteren dan zouden we onze enige andere keuze ten opzichte van onze gevoelens te weten het toelaten ervan kunnen toepassen. En zodoende gebruik maken van het reeds bij ons bekende feit dat dit toelaten bevrijdt. We zullen dan logischerwijs ervaren dat deze bevrijding leidt tot de volledige bevrijding van onze afgescheidenheid. We hebben dan de bewustzijnsstaat gerealiseerd die kan worden aangeduid als het verlicht/volmaakt/echt zijn of kortweg het Zijn.

Het feit dat God ons via de confrontatie met onze gevoelens helpt één te worden met hem en zijn Wil betekent dat de veroorzaker van onze pijnlijke gevoelens de helper is van God en dus niet door hem als zondig zal worden beoordeeld. Gelet op wat God met ons wil zou zijn enige daad zijn constatering kunnen zijn dat we al dan niet zijn hulp hebben geaccepteerd.

Om die hulp te accepteren dienen we zijnsontwikkeling toe te passen dat in essentie bestaat uit het toelaten van onze gevoelens. Het probleem is echter dat deze ontwikkeling volledig ontbreekt in de samenleving waardoor het dualistische ego ons blijft beheersen. Maar daar moet en kan nu verandering in komen. Het moet veranderen omdat het ego, zoals hiervoor duidelijk gemaakt, het gevecht van ons met onszelf is dat alleen te verliezen oftewel zelfdestructief is en nu de apocalyptische climax daarvan bereikt in de vorm van de opwarming van de aarde. En het kan nu veranderen omdat we dankzij het wegvallen van het dogma producerende maakbaarheididee, dat we als onze grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing hebben aangenomen, op onszelf worden teruggeworpen en bijgevolg onszelf moeten en willen zijn en op zoek zijn naar ons Zijn (wie we echt zijn).

God en geloof verdwijnen steeds meer uit Nederland

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voorbeeld van wegbereiding zijnsontwikkeling.

 

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Dat houdt onder andere in dat de mens zich steeds meer ontdoet van dogma's als van de religie, het geloof. Want het Zijn is de staat van één zijn met God waarin de mens innerlijk vrij oftewel dogmaloos is. Het geloof is dan natuurlijk ook verdwenen, want geloven in God kan alleen als je niet één bent ermee, als God ergens is zonder te weten waar hij is.

 

Bron: Trouw 14 maart 2016. Auteurs: Paul Ruiter en Nico de Fijter

Geloven voorbij God

Voorbeeld van wegbereiding zijnsontwikkeling.

 

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Dat houdt onder andere in dat de mensen geen dogma's meer willen. De religie heeft dat kennelijk ook begrepen. Want deze drie theologen pleiten voor een liberale geloofshouding. Dat begint volgens hen met naastenliefde, met dienstbaar zijn aan anderen, met eerbied voor het leven, met respect voor de traditie. "Het gaat er niet om dat wij God doorgronden, maar dat wij gekend zijn. Waar wij afstand van nemen is het idee van een soort almachtig opperwezen. Ons vertrekpunt is dat God geen wezen is, maar een dynamische werkelijkheid die inwerkt in onze wereld. Het leven is mij gegeven met een hoog doel, namelijk humaniteit verwerkelijken. Het gaat erom bevrijd te worden van je grote ego, van je dikke IK. Het gaat erom echt mens te worden."

Dat lijkt erg op zijnsontwikkeling. Toch is het dat niet. Dit vanwege het feit dat het gaat over gedrag (naastenliefde, dienstbaarheid, respect) terwijl het Zijn geen manier van doen is. Het wekt de indruk dat met dit gedrag de bevrijding van het ego wordt gerealiseerd terwijl dat niet wordt gerealiseerd door verandering van gedrag. Toch kan het als wegbereiding van zijnsontwikkeling worden aangemerkt, omdat het gaat over het bevrijden van het ego, het worden van een echt mens (is het Zijn) en de aanname dat God een dynamische werkelijkheid is die inwerkt in onze wereld oftewel over de Wil van het geheel dat de Wil van het Zijn is.
 

Vraag het artikel, genaamd 'Geloven voorbij God', op via information@nlbe.nl
 

Bron: Trouw 30 januari 2016

Vincent Icke: Er is geen God die het heelal aanstuurt

Voorbeeld belemmering zijnsontwikkeling

Deze video maakt duidelijk hoe een wetenschapper en waarschijnlijk de wetenschap als geheel God buiten de wetenschap probeert te houden. Vanaf 1.05 zegt hij dat het universum zich vanuit zichzelf ontwikkelt en er dus niet iets of iemand is die het bestuurt. Daarbij gaat hij voorbij aan het feit dat het universum oftewel het geheel een eenheid is en die eenheid een Wil heeft die niet te kennen maar wel te ervaren is. Een Wil bovendien die intelligent is, omdat het ons precies op het goede moment en in de goede volgorde ervaringen aanreikt met een bepaald doel, namelijk het doel om één te worden met het Geheel c.q. God oftewel te Zijn. Een doel waar de mens al vanaf het begin van zijn bestaan naar streeft. Deze pogingen van de wetenschap zijn een belemmering voor zijnsontwikkeling.

Hans Boutellier, directeur van het Verwey Jonker Instituut: De Westerse samenleving heeft ook zonder God genoeg morele veerkracht

 

 

 

 

 

 

 

Voorbeeld belemmering zijnsontwikkeling.

 

 

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Dat betekent onder andere dat de confrontatie toeneemt. En dankzij de aanslagen in Parijs zelfs zo sterk toeneemt dat de hele samenleving is geschokt en in doodsangst verkeert. Maar is dat het gevolg van ons verlies van het geloven in God? Dat lijkt het geval gezien het feit dat de terreur samenvalt met dat verlies. Maar dat is geenszins het geval. Het geval is namelijk dat de confrontatie toeneemt omdat we nog onvoldoende vrij zijn van dogma's zoals afkomstig uit het geloof in God. Met als gevolg dat we de ontwikkeling van ons Zijn, ons één zijn met God, belemmeren en daarmee ons zelfdestructieve ego in stand houden. De uitspraak van Hans Boutellier dat de Westerse samenleving ook zonder God voldoende morele veerkracht heeft, helpt niet ons te bevrijden van (morele) dogma's. Die uitspraak belemmert dus de ontwikkeling van ons Zijn. Hans Boutellier kan dat niet kwalijk worden genomen. Het Zijn en de ontwikkeling ervan zijn immers het grootste taboe van de mensheid en vooral van de wetenschap als zijnde een dogmaleverende hogepriester van de waarheid waar ook Boutellier toe behoort.

 

Meer weten? Lees zijn boek: 'Het seculiere experiment. Hoe we van God los gingen samenleven'.

 

Bron: Trouw, Letter en Geest

Nieuwsbrief 01-15, 3 januari 2015

Beste lezer,

Het begin van het nieuwe jaar biedt de gelegenheid terug te kijken op het oude. In de laatste krant van het oude jaar werd Youp van ’t Hek naar aanleiding van zijn oudejaarsconference gevraagd of hij een positief of een negatief wereldbeeld heeft. Hij zei: “Ik heb niet een heel positief wereldbeeld. Maar wie wel nog?” Als gevolg daarvan vroeg ik mij af wat mijn wereldbeeld is. Als ik dan kijk naar de ontwikkeling van de kwantumsprong van ego naar Zijn, dan kan ik zeggen dat dat positief is. Simpelweg omdat het een unieke ontwikkeling in de geschiedenis van de mensheid is. Maar als ik besef dat de voltooiing daarvan de enige manier is om de existentiële crisis op te lossen waar we ons nu in bevinden en me tegelijk besef dat die voltooiing nog ver weg lijkt, dan valt er wel wat van mijn positiviteit af te dingen. Maar ja, iets (God) heeft deze wereld geschapen en is kennelijk in staat ons buiten onze wil om, dus via de tijdgeest, de mogelijkheid te geven een kwantumsprong te maken. Dan lijkt het me waarschijnlijk dat hij ons niet toestaat onszelf te vernietigen. Tenzij hij de voltooiing van de kwantumsprong volledig aan ons overlaat en gewoon een nieuw wezen (mens?) creëert wanneer we onszelf uitgeroeid hebben. Spannende tijd dus. Ja zelfs van Bijbelse omvang als we bedenken dat de Bijbel het heeft over de Apocalyps en Het laatste oordeel.

De vraag is dan hoe het gaat met de voltooiing van de kwantumsprong. Om daar enig inzicht in te krijgen, stuur ik jullie deze nieuwsbrief. Daaruit blijkt dat er wel veel ontwikkelingen zijn die als wegbereidend voor zijnsontwikkeling kunnen worden aangemerkt, maar dat de toepassing ervan nog vrijwel volledig ontbreekt en dus de crises toenemen. Die crises kennen jullie hoogstwaarschijnlijk wel. Laten we het daar dus maar niet over hebben aan het hoopvolle begin van het nieuwe jaar. Laten we het maar over de lichtpuntjes hebben. Eén daarvan is de basisschool de Tweemaster te Naarden die leerlingen helpt zich bewust te maken van hun gevoelens en wat deze met hen doen (zie). Dat is een lichtpuntje omdat die hulp het begin van zijnsontwikkeling is. Jammer alleen dat deze hulp er ook op gericht is gevoelens te bestrijden (ze niet meer te voelen) en daardoor het ego toch nog winst boekt. Typisch voor de (pedagogisch) wetenschappelijke benadering van de dienstdoende orthopedagoge. Een ander lichtpuntje is het artikel over de Noord-Ierse theoloog en filosoof Peter Rollins (zie). Want hij zegt: “geloven is leren God te doden. Het gaat mij om een manier van leven: niet weglopen voor je angsten en het leven in als zijn complexiteit omhelzen. Vergelijk het met psychoanalyse. Die vraagt voortdurend van de patiënt dat hij zijn onderdrukte kanten onder ogen ziet.”

En laten we het ook hebben over de instituties, zoals de kerk, de wetenschap en wonderlijk genoeg ook de nieuwe spiritualiteit, die het ego in stand willen houden en daardoor de ontwikkeling van het Zijn belemmeren. Wat me daaromtrent de laatste tijd opvalt in de media is het verschijnen van artikelen die pleiten voor het behoud van het (Christelijk) geloof in de samenleving. Kennelijk ervaart men de druk van de kwantumsprong die er voor zorgt dat uiteindelijk alle houvast en dus ook die van het geloof losgelaten wordt. Zo verscheen er een artikel genaamd ‘Dekkers liberale mal past onderwijs niet’ van schoolbestuurder Titus Frankemölle (zie en zie mijn reactie) waarin hij zich verzet tegen het plan van staatssecretaris Dekker om scholen louter met kennisoverdracht bezig te laten houden en dus geloof achterwege te laten. Een plan dat ik toejuich omdat het past in de

kwantumsprong. Jammer alleen dat Dekker niet rept over zijnsontwikkeling als ontwikkeling die precies dat realiseert wat het geloof ook beoogt namelijk het opheffen van de afgescheidenheid van God (het Ware Zelf). Iets wat het geloof niet gelukt is en nooit zal lukken. Dit vanwege de dogmatiek en de weerstand ervan tegen de aarde c.q. het lichaam c.q. de gevoelens die de afgescheidenheid oftewel het op beheersing (maakbaarheid) gerichte ego in stand houden. Om Dekker bewust te maken van het belang van zijnsontwikkeling en van de kwantumsprong heb ik hem het artikel van Frankemölle en mijn reactie daarop gestuurd. Het is bemoedigend in zijn reactie te vernemen dat hij dat als een ondersteuning van zijn beleid ervaart en het meeneemt in zijn plannen voor de vernieuwing van het onderwijs

Verder valt me op dat de wetenschap steeds sterker onder druk wordt gezet om zich bescheidener op te stellen. Louise Fresco, de nieuwe bestuursvoorzitter van de Wageningen Universiteit, vindt dat van belang omdat er volgens haar een vertrouwenscrisis is tussen de wetenschap en de samenleving. De samenleving vindt steeds meer dat de wetenschappelijke waarheid ook maar een mening is. Dat is natuurlijk een goed teken, omdat de waarheid niet bestaat vanwege de intrinsieke waarschijnlijkheid en dus van de onzekerheid van alles in het Universum. Wat wel bestaat is Waarheid-zijn dat tot het Zijn behoort en de onbevangen, de niet door het ego gehinderde oftewel de door het Geheel/God gestuurde, manifestatie is. De wetenschap voelt dus ook de kwantumsprong aan den lijve. Ben benieuwd wanneer zij zover is dat aan zijnsontwikkeling wordt gedaan. Sommigen zijn al wel zo ver dat aan mindfulness of een andere oosterse meditatiemethode wordt gedaan. Maar helaas is dat wel een goed begin maar realiseert het het Zijn niet. Sterker nog, er schuilt een gevaar in en dat is de dissociatie van gevoelens waardoor zijnsontwikkeling wordt belemmerd. Die dissociatie is ook inherent aan de westerse methoden om tot het Zijn of anders gezegd tot de ideale wereld te komen. Die methoden zijn immers gericht op de (wetenschappelijke) beheersing van gevoelens. Beide zijn dus een vlucht bij de gevoelens (de materie, de incarnatie) vandaan. Daardoor resulteert de oosterse in een gevangenschap van de hemel en de westerse van de aarde. Reden waarom ze tot op heden het Zijn niet gerealiseerd hebben. Om het Zijn te realiseren zullen beide dus naar en door de gevoelens heen moeten oftewel aan zijnsontwikkeling moeten doen. Temeer daar het nu noodzakelijker is dan ooit omdat het niet-Zijn, het ego, zelfdestructief is en nu de climax daarvan wordt bereikt. De kwantumsprong van ego naar Zijn, die zowel bestaat uit steeds heftiger confrontatie als uit toenemende spirituele ontwikkeling, zorgt ervoor dat zijnsontwikkeling op gang kan komen en uiteindelijk tot stand komt, waarbij dat laatste helaas nog niet het geval is vanwege het dominante spiritueel materialisme. Omtrent dat laatste is het verbazingwekkend hoe subtiel dat werkzaam is. Zo blijkt De Poort, centrum voor zingeving en spirituele groei, in Groningen een verborgen agenda te hebben die een door mij aangeboden lezing over de ontwikkeling van het Zijn niet wil toelaten ook al is het Zijn het doel van spirituele ontwikkeling. Niet verwonderlijk gezien het feit dat de coördinatrice theologe is en de religie al die stromingen die vergelijkbaar zijn met zijnsontwikkeling altijd met hand en tand bestreden heeft. Ze gebruiken dus het woord ‘spiritualiteit’ om mensen te trekken, maar zijn eigenlijk uit op religiositeit. Dat houdt in dat God buiten de mens wordt geplaatst en hij bijgevolg in de gevangenschap van goed en kwaad c.q. het ego wordt gehouden zodat de schriftgeleerden hun autoriteit betreffende het oordeel over goed en kwaad kunnen behouden.

Maar niet alleen het spiritueel materialisme weerhoudt de mens van de ontwikkeling van zijn Zijn. Ook het non-dualisme van de Advaita doet dat ook al gaat dat over niets anders dan het Zijn. In het blad Inzicht is dat duidelijk waarneembaar. Daar wordt gedacht dat louter via inzicht het Zijn gerealiseerd kan worden. Dus dat inzicht in het Zijn het zijn van het Zijn is. Er is dan ook geen aandacht voor de functie van gevoelens zoals angst, machteloosheid, miskenningspijn, onzekerheid enz. voor de realisering van het Zijn. En dat terwijl het leven ons vrijwel constant met gevoelens confronteert ook al doen we nog zo ons best ze te vermijden. Hetgeen betekent dat het leven ons gevoelens heeft gegeven voor geen ander doel dan het realiseren van het Zijn, het één zijn met het leven.

Hartelijke groet en de beste wensen voor het nieuwe jaar.

Cor Bijl

Peter Rollins: Geloven is leren God te doden

Voorbeeld van bevordering zijnsontwikkeling

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Dat houdt o.a. in dat het geloven in God, dat God buiten de mens plaatst en zo de eenwording met God oftewel de ontwikkeling van het Zijn belemmert, moet verdwijnen. Peter Rollins helpt daarbij door te stellen dat geloven is leren God te doden. Daarmee bedoelt hij de zekerheden die het geloof biedt. Hij zegt: "Er is geen vaste waarheid, er zijn geen ultieme antwoorden, de hemel bestaat niet en het leven is moeilijk Deal with it. Het gaat mij om een manier van leven: niet weglopen voor je angsten, het leven in al zijn complexiteit omhelzen. Dat levert zeker wat op, al is het dan niet de hemel."
Dat opgeven van zekerheden en het niet weglopen voor je angsten is wat zijnsontwikkeling ook inhoudt. Desondanks is de boodschap van Rollins niet geheel in overeenstemming met zijnsontwikkeling. Hij stelt immers dat de hemel er niet mee bereikt wordt terwijl dat wel zo is, al heet het in zijnsontwikkeling niet de hemel maar het geheel, de eenheid, balans, God, je Ware Zelf, de ideale wereld. Wat Rollins dus eigenlijk doet is het kind met het badwater weggooien waarbij het kind God c.q. de hemel is. Dat betekent dat hij zijnsontwikkeling slechts bevordert in plaats van toepast.

Bron: Trouw, De Verdieping, 6 november 2014

Vraag het artikel, genaamd 'Geloven is leren God te doden', op via information@nlbe.nl.